“Ἀνάπτυξη” στὸ Δάσος τῶν Σκουριῶν

Πηγή: Παρατηρητήριο Μεταλλευτικῶν Δραστηριοτήτων

Η Χαλκιδική του χρυσού και ο χρυσός της Χαλκιδικής – Το πραγματικό τοπίο

 

Του Γεωργίου Χριστοφορίδη, Επιμελητήριο Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητας

 «Τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης . . . . . σημειώνοντας ότι το τοπίο διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο δημοσίου συμφέροντος από άποψη πολιτισμική, οικολογική, περιβαλλοντική και κοινωνική και ότι συνιστά πόρο ευνοϊκό για την οικονομική δραστηριότητα, του οποίου η διαχείριση και ο σχεδιασμός μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία θέσεων εργασίας . . . . . έχοντας επίγνωση ότι το τοπίο συμβάλλει στη διαμόρφωση της τοπικής κουλτούρας . . . . . αναγνωρίζοντας ότι το τοπίο είναι ένα σημαντικό μέρος της ποιότητας ζωής των ανθρώπων οπουδήποτε, σε αστικές περιοχές και στην ύπαιθρο, σε υποβαθμισμένες περιοχές, όπως και σε περιοχές υψηλής ποιότητας, σε περιοχές αναγνωρισμένες ως εξαιρετικού φυσικού κάλλους, όπως και σε περιοχές χωρίς ιδιαιτερότητες . . . . . . . ευχόμενα να ανταποκριθούν στην επιθυμία του κοινού να απολαμβάνει υψηλής ποιότητας τοπία . . . . . . . .πιστεύοντας ότι το τοπίο είναι ένα σημείο- κλειδί για την ατομική και κοινωνική ευημερία και ότι η προστασία, η διαχείριση και ο σχεδιασμός του συνεπάγεται δικαιώματα και ευθύνες για τον καθένα . . . . . . . .».

Τα θαυμαστά αυτά λόγια, τα οποία περιέχονται στο προοίμιο της ευρωπαϊκής Σύμβασης του Τοπίου, που κυρώθηκε παρ΄ημίν με το ν. 3827/2010, θα ήταν αρκετά για να αποστομώσουν τους εκασταχού σπερμολογούντες για τη Χαλκιδική του χρυσού και για τον χρυσό της Χαλκιδικής. Ωστόσο, την ανωτέρω, ομολογουμένως ορθή ευρωπαϊκή εκδοχή περί τοπίου, είναι ανάγκη να την «προσγειώσουμε» στην πλανητικώς μοναδική ιδιαιτερότητα της χώρας μας, κυρίως, για να αντιληφθούμε την επαπειλούμενη απώλεια.

Ιδού λοιπόν, ένα γοητευτικό νοερό ταξείδι, που σας προτείνω για σήμερα: Ξεκινήσαμε ήδη από το γενικό τοπίο της ευρωπαϊκής περί τοπίου αντίληψης, θα περιηγηθούμε για λίγο στο αφαιρετικό ελληνικό τοπίο και θα καταλήξουμε στο τοπικό τοπίο της Χαλκιδικής του χρυσού.

Το Περιβάλλον στην εποχή του Μνημονίου. Όνειρο ήταν και πάει;

 Ὀμιλία κ. Μαρίας Καραμανώφ, Συμβούλου Επικρατείας, Προέδρου Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος, από την ημερίδα «Το περιβάλλον ως πυλώνας ανάπτυξης. Πράσινη Επιχειρηματικότητα – Νομικό Πλαίσιο», Ε.Ε.Ν. e-Θέμις. ΕΒΕΑ, Σάββατο 8 Δεκ. 2012

————————————————-

Ευχαριστώ για την πρόσκληση

Περιβάλλον και ανάπτυξη.  Δύο λέξεις που βρίσκονται στο προσκήνιο εδώ κι εξήντα χρόνια. Πρώτη από τις δύο, έκανε βαρύγδουπα την εμφάνιση της στο διεθνές μεταπολεμικό στερέωμα η οικονομική ανάπτυξη, η οποία θεωρήθηκε εν δυνάμει απεριόριστη και εν δυνάμει πανάκεια για όλα τα ανθρώπινα δεινά. Σήμερα βιώνουμε πλέον τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των αντιλήψεων σε όλα τα πεδία.  Από όλες τις, γνωστές πλέον, καταστροφές, πρώτη έκανε αισθητή την παρουσία της η παγκόσμια οικολογική κρίση και, για το λόγο αυτό, το περιβάλλον έγινε το αγαπημένο παιδί της δεκαετίας του 1990 και του 2000. Επιχειρήθηκε τότε μία διέξοδος από την κρίση, η οποία έλαβε το γνωστό όνομα «Βιώσιμη ανάπτυξη» ή «αειφορία» και φιλοδόξησε να γίνει το λάβαρο του 21ου αιώνα. Το πρόβλημα είναι ότι την έννοια αυτή την αντιλήφθηκε ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μερικοί την πήραν στα σοβαρά και συνειδητοποίησαν ότι η ζωή μας πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό και να ιεραρχήσουμε διαφορετικά τις αξίες και τις επιδιώξεις μας. Άλλοι την ασπάστηκαν προσχηματικά για να κερδίσουν χρόνο και να συνεχίσουν με άλλο όνομα τις ίδιες πρακτικές. Οι περισσότεροι, ως συνήθως, υιοθέτησαν απέναντί της μια συμβιβαστική στάση, το γνωστό «λίγο απ’ όλα και βλέπουμε…», προσκολλημένοι στα αποσπασματικά μέτρα και περιορισμούς που προέβλεπε το περιβαλλοντικό δίκαιο της δεκαετίας του ’70 και του ’80.

Εν τω μεταξύ, στη διεθνή οικονομική και πολιτική αρένα γιγαντωνόταν ερήμην όλων αυτών η Παγκοσμιοποίηση. Η παλιά γνωστή συνταγή του Ρικάρντο και του Άνταμ Σμιθ, αναπαλαιωνόταν από τον Φρίντμαν και την γνωστή Σχολή του Σικάγο, ως ένα οιονεί θρησκευτικό δόγμα, με μια όμως πολύ σημαντική διαφορά.  Τώρα πια μετακινούνται ελεύθερα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης όχι μόνο τα αγαθά, αλλά και τα μέσα παραγωγής, και ιδίως τα κεφάλαια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πολιτικό επίπεδο για τον κρατικό έλεγχο και την κρατική κυριαρχία.

Ἀπόφαση Σ.τ.Ε. οὐσιαστικὰ ἀποκλείει ὑψηλὰ κτίρια στὸ Ἑλληνικό

Τὴν περασμένη Κυριακή, 24/2/2013, ἡ Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν δημοσίευσε ἀρθρο τῆς κ. Χαρᾶς Τζαναβάρα μὲ τίτλο “Τὸ Σ.τ.Ε. ἰσοπεδώνει τὰ σχέδια γιὰ τὸ Ἑλληνικό – Καλεῖ την ΥΠΑ νὰ ξαναλειτουργήσει μέσα σὲ ἕνα μῆνα τὸ παλιὸ ἀεροδρόμιο, ἀποκλείοντας τὴν δόμηση ὑψηλῶν κτιρίων ποὺ προωθεῖ τὸ ΤΑΙΠΕΔ”.

Στὸ ἄρθρο ἐξηγεῖται ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφαση 1938/2010 τοῦ Ε’ τμήματος τοῦ Σ.τ.Ε., ἡ σύμβαση μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν ἑταιρειῶν ποὺ διαχειρίζονται τὸ “Ἐλ. Βενιζέλος” δὲν ἐπιβάλλει τὴν κατάργηση τοῦ ἀερολιμένος τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀλλὰ τὸ κλείσιμό του γιὰ ἀεροσκάφη σταθερῶν πτερυγίων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς ἀεροπορικὴ ἐγκατάσταση γιὰ ἄλλους τύπους ἀεροσκαφῶν, ὅπως, π.χ., ἐλικόπτερα, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ΥΠΑ καλεῖται νὰ τὸ θέσει καὶ πάλι σὲ λειτουργία. Ἡ ὑπηρεσία ἐγκαλεῖται γιατὶ δὲν τὸ ἔχει ἤδη πράξει καὶ θὰ ἐπανελεγχθεῖ γι’ αὐτὸ στὶς 13 Ἀπριλίου 2013.

Ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι χρυσός, τοῦ Γ. Αὐγερόπουλου

Copyright, Εφημερίδα συντακτών

Στὴν Ἐφημερίδα τῶν συντακτῶν δημοσιεύθηκε ἕνα ἐξαιρετικὰ διαφωτιστικὸ ἄρθρο τοῦ δημοσιογράφου καὶ ντοκυμενταρίστα Γ. Αὐγερόπουλου γιὰ τὸ θέμα τῆς Χαλκιδικῆς.  Πλήρης καὶ ξεκάθαρη ἐνημέρωση. Εὐχαριστοῦμε.

Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ

Καθώς ένα χρόνο τώρα ασχολούμαι με τη θεματική «Χρυσός στα χρόνια της κρίσης» έχοντας δουλέψει μαζί με τους συνεργάτες μου στην Κολομβία (1), τη Ρουμανία (2) και την Ελλάδα (3), οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Θα συγκρίνω την ελληνική περίπτωση με αυτή της Ρουμανίας (γιατί αν αρχίσω από την Κολομβία πολλοί θα πουν ότι συγκρίνω την Ελλάδα με μια λατινοαμερικανική χώρα και «τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς, εδώ είναι Ευρώπη» και άλλα τέτοια, κατά τη γνώμη μου ευτράπελα).

Πριν απ” αυτό όμως ας θυμηθούμε τι προβλέπουν τα δύο μεταλλευτικά σχέδια:

Ἡ κυβέρνηση ὑπὲρ τῆς “ἀξιοποίησης” τοῦ Κάβο Σίδερο

Ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἐτάχθη σήμερα μὲ ὅλο της τὸ εἰδικὸ βάρος ὑπὲρ τῶν σχεδίων τῆς ἑταιρείας ταξιδίων καὶ κατασκευῶν Minoan Group νὰ κατασκευάσει στὸ Κάβο Σίδερο τῆς Κρήτης ξενοδοχειακὸ συγκρότημα. Ἐναντίον τοῦ ἔργου ἐκκρεμεῖ προσφυγή. 

Τὶ διακυβεύεται στὴν Χαλκιδική;

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ

Στὴν Χαλκιδικὴ σήμερα διακυβεύεται ἡ μετατροπὴ μιᾶς περιοχῆς ἀπαράμιλλου φυσικοῦ κάλλους μὲ ἀγροτοτουριστικὸ κυρίως χαρακτῆρα (ὑπενθυμίζομε ὅτι ἡ Χαλκιδικὴ ἀνήκει στοὺς τρεῖς πρώτους τουριστικοὺς προορισμοὺς τῆς χώρας) σὲ ζώνη βαρειᾶς μεταλλευτικῆς βιομηχανίας (ὄχι μόνον ἐξόρυξης, ἀλλὰ καὶ ἐπεξεργασίας ἑκατομμυρίων τόνων μεταλλεύματος), ποὺ πλέον ἀπαντᾶται μόνον σὲ τριτοκοσμικὲς χῶρες καὶ μάλιστα μὲ ἀντιδράσεις. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνάπτυξη. Εἶναι ἐπέλαση στὸν πλοῦτο τῆς χώρας εἰς βάρος ἡμῶν καὶ κυρίως τῶν παιδιῶν μας.

Δεῖτε ΕΔΩ τὴν σύντομη καὶ περιεκτικὴ ἐκπομπὴ-ρεπορτάζ τοῦ γαλλικοῦ καναλιοῦ France 2 γιὰ τὸ θέμα (διάρκεια 8 λεπτά).

Ἐπίσης ΕΔΩ τὸ βίντεο Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ, Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΟΥΣ (διάρκεια 19,24 λεπτά), δημιουργία τοῦ Ἀνοιχτοῦ Συντονιστικοῦ Θεσσαλονίκης ἐνάντια στὰ μεταλλεῖα χρυσοῦ, μὲ πολλὰ τεχνικὰ στοιχεῖα γιὰ το σχεδιαζόμενο ἔργο καὶ τοὺς κινδύνους του, καὶ μὲ στοιχεῖα γιὰ ἄλλα παρεμφερῆ ἐργα καὶ δυστυχήματα ποὺ κατέστρεψαν ἄλλες περιοχὲς τοῦ πλανήτη.

Τέλος ΕΔΩ τὸ ἐξαιρετικὰ διαφωτιστικὸ ὡριαῖο ντοκυμανταίρ τοῦ Γ. Αὐγερόπουλου, Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ. Ἂν θέλετε νὰ δεῖτε τὶ γίνεται καὶ σὲ ἂλλες γνωστὲς γιὰ τὴν διαφθορά τους βαλκανικὲς χῶρες, δεῖτε ΕΔΩ καὶ τὸ ἄλλο σχετικὸ ντοκυμανταίρ τοῦ Αὐγερόπουλου γιὰ τὴν ἐντελῶς ὅμοια μὲ τὴν Χαλκιδικὴ περίπτωση τῆς Ρόστα Μοντάνα στὴν Ρουμανία.