ἡ ἐναλλαγὴ τῶν κόσμων

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο Μερακλῆς Poirot, ὅπου καὶ τὸ σχετικὸ βίντεο: Dust in the wind…

τὸ ἄκουσα νὰ τὸ διαβάζῃ ὁ τζίμης πανούσης, στὴν μερακλίδικη ἐκπομπή του στὸ ῥαδιόφωνο καί μοῦ κίνησε τὴν περιέργεια. στὰ 1854, λοιπόν, οἱ ΗΠΑ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἰνδιάνους τῆς περιοχῆς του Σηάτλ, νὰ πουλήσουν τὴν γῆ τους στὴν ἀμερικάνικη συμπολιτεία. χρόνια ἀργότερα, δημοσιεύθηκε ἡ ἀπάντησι τοῦ ἰνδιάνου ἀρχηγοῦ πρὸς τὸν -τότε- πρόεδρο τῶν ΗΠΑ, φραγκλίνο πηρς καὶ σᾶς τὴν μεταφέρω στὸ blog:

“ὁ οὐρανὸς ποὺ πάντα ἔχει ἕνα δάκρυ συμπόνιας γιὰ τὸν λαό μου ποὺ μᾶς φαίνεται αἰώνιος καὶ ἀμετάβλητος μπορεῖ τώρα νὰ ἀλλάξῃ. σήμερα εἶναι καθαρός, αὔριο ὅμως ἴσως σκεπαστῇ μὲ σύννεφα. τὰ λόγια μου εἶναι σὰν τὰ ἀστέρια, ποτὲ δὲν ἀλλάζουν.

σ’ αὐτὰ λοιπὸν ποὺ θὰ πῇ ὁ Σηάτλ μπορεῖ ὁ Μεγάλος Λευκὸς Ἀρχηγός τῆς Ουάσινγκτον νὰ βασιστῇ μὲ σιγουριά. ὃπως βασίζεται στὶς ἑναλλαγὲς τῶν ἐποχῶν. ὁ Μεγάλος Ἀρχηγὸς τῆς Ουάσινγκτον μᾶς στέλνει μήνυμα πῶς θέλει νὰ ἀγοράσῃ τὴν γῆ μας. καλοσύνη του, παρ’ ὅλο ποὺ ξέρουμε ὃτι δὲν ἔχει ἀνάγκη τὴν φιλία μας.

τὴν πρότασί του πάντως θὰ τὴν σκεφτοῦμε καλά, γιατὶ ξέρουμε πῶς ἄν δὲν δεχτοῦμε ὁ λευκὸς θὰ θελήσῃ μὲ τὰ ὅπλα ν’ ἀρπάξῃ τὴν γῆ μας.

ῥωτάω ὅμως: πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ πουλᾷ ἤ νὰ ἀγοράζῃ τὸν οὐρανὸ ἤ τὴν ζεστασιά τῆς γῆς; ἡ ἰδέα μᾶς φαίνεται περίεργη. ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν μᾶς ἀνήκουν ἡ δροσιὰ τοῦ ἀέρα καὶ ἠ διαύγεια τοῦ νεροῦ. πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀγοράσετε; πάντως μὴν ἀνησυχῆτε: θὰ πάρουμε τὴν ἀπόφασί μας. καθετὶ πάνω σ’ αὐτὴ τὴν γῆ εἶναι ἱερὸ γιὰ τὸν λαό μου. κάθε λαμπερὴ πευκοβελόνα. κάθε ἀμμουδερὴ ἀκρογιαλιά. κάθε κομματάκι ὀμίχλης. στὰ σκοτεινὰ δάση. κάθε ξέφωτο. κάθε βούισμα ἐντόμου. εἶναι ἱερό. στὴν μνήμη τοῦ λαοῦ μου.

εἴμαστε κομμάτι τῆς γῆς καὶ αὐτὴ πάλι ἕνα κομμάτι ἀπὸ μᾶς. οἱ χυμοὶ ποὺ τρέχουν μέσα στὰ δέντρα μεταφέρουν τὶς μνῆμες τοῦ ἐρυθρόδερμου ἀνθρώπου. τὰ εὐωδιαστὰ λουλούδια εἶναι ἀδελφές μας. τὸ ἐλάφι, τὸ ἄλογο, ὁ μεγάλος ἀετός, εἶναι τ’ ἀδέλφια μας. οἱ ἀπότομες, ψηλὲς κορυφές, τὰ καταπράσινα λιβάδια, ἡ ζεστασιὰ τοῦ πόνεϊ, ὁ ἄνθρωπος, ὅλα ἀνήκουν στὴν ἴδια οἰκογένεια. καταλαβαίνει λοιπόν τὶ μᾶς ζητάει ὁ Μεγάλος Ἀρχηγός τῆς Ουάσινγκτον ὅταν μᾶς παραγγέλνῃ ὅτι θέλει ν’ ἀγοράσῃ τὴν γῆ μας; γρήγορα θὰ κατακλύσετε ὅλη τὴν χώρα. ὁ Μεγάλος Ἄρχηγός μᾶς παραγγέλνει ὅτι θά μᾶς ἐξασφαλίσῃ ἕνα μέρος ἔτσι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ ζοῦμε ἄνετα μεταξύ μας. ὅπως ὁ πατέρας ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὰ παιδιά του.

ξέρουμε ὅτι ὁ λευκὸς δὲν καταλαβαίνει τοὺς τρόπους μας. ἕνα κομμάτι γῆς μοιάζει σ’ αὐτὸν μ’ ἕνα ὁποιοδήποτε κομμάτι, γιατὶ εἶναι ἕνας ξένος ποὺ ἔρχεται μέσα στὴν νύχτα καὶ παίρνει ὅ,τι ἔχει ἀνάγκη. ἡ γῆ δὲν εἶναι σύντροφός του, ἀλλὰ ἐχθρός του. μὲ τὴν ἀπληστία του θὰ τὴν καταβροχθίσῃ καὶ δὲν θ’ ἀφήσῃ πίσω του τίποτα, παρὰ μόνο ἔρημο.

βρίσκουμε χαρὰ στὰ δάση. ἴσως νὰ μὴν τὴν καταλαβαίνετε γιατὶ οἱ συνήθειές μας εἶναι διαφορετικὲς ἀπ’ τὶς δικές σας. τὸ πεντακάθαρο νερὸ ποὺ κυλᾷ στὰ ῥυάκια καὶ στὰ ποτάμια μεταφέρει στὸ διάβα του καὶ τὸ αἷμα τῶν προγόνων μας. τὸ μουρμουρητό του εἶναι ἡ φωνή τους. κάθε φευγαλέα ἀντανάκλασι του φωτός, πάνω στὸ διάφανο νερὸ τῶν λιμνῶν ἐξιστορεῖ γεγονότα καὶ παραδόσεις ἀπ’ τὴν ζωὴ τοῦ λαοῦ μας. τὰ ποτάμια εἶναι ἀδέρφια μας. σβήνουν τὴν δίψα μας, μεταφέρουν τὰ κανό μας καὶ τρέφουν τὰ παιδιά μας. ἄν σᾶς πουλήσουμε τὴν γῆ μας, μὴν ξεχάσετε νὰ μάθετε καὶ στὰ δικά σας παιδιά, πῶς τὰ ποτάμια εἶναι ἀδέρφια ὅλων μας.

δὲν καταλαβαίνω. οἱ τρόποι μας εἶναι διαφορετικοὶ ἀπ’ τοὺς δικούς σας. ἡ ὄψι τῶν πόλεών σας κάνει κακὸ στὰ μάτια τοῦ ἐρυθρόδερμου. ὁ θόρυβος ταράζει τ’ αὐτιά μας. ἀλλὰ αὐτό μπορεῖ νὰ συμβαίνῃ ἐπειδὴ εἶμαι ἕνας ἄγριος καὶ δὲν καταλαβαίνω. τὴν ἀδικαιολόγητη ἀπαίτησι ν’ ἀγοράσετε τὴν γῆ μας θὰ τὴν σκεφτοῦμε προσεκτικά. ἄν δεχτοῦμε, θὰ βάλω ἕναν ὅρο: ὁ λευκὸς ἄνθρωπος θὰ πρέπῃ νὰ συμπεριφέρεται στὰ ζῷα σὰν νὰ ‘ταν ἀδέρφια του. εἶμαι ἄγριος καὶ δὲν καταλαβαίνω γιατὶ ὁ λευκὸς ἀφήνει πίσω του χιλιᾶδες νεκρὰ ἀγριοβούβαλα, πυροβολώντας τα μόνο γιὰ τὸ κέφι του μέσα ἀπὸ τὸ σιδερένιο ἄλογό του ποὺ καπνίζει, ἐνῷ ἐμεῖς δὲν τὰ σκοτώνουμε παρὰ μόνο γιὰ νὰ τραφοῦμε. τὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὰ ζῷα; ἄν ἐξαφανίζονταν ὅλα τὰ ζῷα ὁ ἄνθρωπος θὰ πέθαινε ἀπὸ μεγάλη πνευματικὴ ἔρημιά. ὅ,τι συμβεῖ στὰ ζῷα, θὰ συμβῇ σύντομα καὶ στὸν ἄνθρωπο. ξέρουμε τουλάχιστον αὐτό: ἡ γῆ δὲν ἀνήκει στὸν ἄνθρωπο. ὀ ἄνθρωπος ἀνήκει στὴν γῆ. κι ἀκόμα πώς ἐμεῖς δὲν δημιουργήσαμε τὸν ἱστὸ τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἀποτελοῦμε μόνο μιὰ ἵνα μέσα σ’ αὐτόν. ἄν προκαλέσουμε κάποια καταστροφὴ στὸν ἱστό, οἱ συνέπειες θὰ ἔρθουν καὶ σὲ μᾶς τοὺς ἴδιους.

πρέπει νὰ τὸ πάρουμε ἀπόφασι: ἡ νύχτα καὶ ἡ μέρα δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν μαζὺ τὴν ἴδια στιγμή. ὁ λαός μου, ῥωτᾷ: τὴν ἀδικαιολόγητη ἀπαίτησι τοῦ λευκοῦ νὰ ἀγοράσῃ τὴν γῆ μας θὰ τὴν σκεφτοῦμε καλά. ὅμως, ὁ λαός μου, ῥωτᾷ: τὶ θέλει νὰ ἀγοράσῃ ὁ λευκός; γίνεται νὰ ἀγοράσῃ κανείς, τὸν οὐρανό ἤ τὴν γρηγοράδα τῆς ἀντιλόπης; θὰ κάνετε λοιπόν, τὴν γῆ ὅ,τι θέλετε, ἐπειδὴ ὁ ἐρυθρόδερμος θὰ ὑπογράψῃ ἕνα κομμάτι χαρτὶ καὶ θὰ τὸ παραδώσῃ στὸν λευκό; τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει ἡ δροσιὰ τοῦ ἀέρα καὶ τὸ ἄφρισμα τοῦ νεροῦ, γιατὶ ἑπιμένετε νὰ τ’ ἀγοράσετε; ὅλα μοιράζονται τὸν ἀέρα μὲ τὴν ἴδια πνοή. τὰ ζῷα, τὰ δέντρα, ὁ ἄνθρωπος, μοιράζονται τὴν ἴδια ἀνάσα. ὁ ἀέρας ποὺ ἔδωσε στὸν παππού μας τὴν πρώτη του ἀναπνοή, θὰ πάρῃ καὶ τὸν τελευταῖο του στεναγμό. ὁ λευκός δὲν φαίνεται νὰ δίνῃ σημασία στὸν ἀέρα ποὺ ἀναπνέει: ὅπως ὁ ἄρρωστος ποὺ τοῦ ἔχει ἐξασθενίσει ἡ ὄσφρησι.

πουθενὰ στὶς πολιτεῖες τοῦ λευκοῦ δὲν ὑπάρχει μιὰ ἤσυχη εἰρηνικὴ γωνιά. δὲν ὑπάρχει τόπος νὰ σταθῇς, ν’ ἀκούσῃς τὸ ξεπέταγμα τῶν φύλλων, τὴν ἄνοιξη ἤ τὸ βουητὸ τῶν ἐντόμων. ἀλλά τὶ μένει ἀπ’ τὴν ζωή, ἄν ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀφουγκραστῇ τὸ μοναχικὸ κάλεσμα τοῦ κοκκινολαίμη ἤ τὶς συζητήσεις τῶν βατράχων τὴν νύχτα στὴν μικρὴ λίμνη; ἴσως εἶμαι ἄγριος καὶ δὲν καταλαβαίνω. θὰ τὴν σκεφτοῦμε τὴν πρότασὶ σας. δὲν ἔχει σημασία ποῦ θὰ περάσουμε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας.

τὰ παιδιά μας εἶδαν τοὺς πατεράδες τους ταπεινωμένους. οἱ πολεμιστές μας, ντροπιάστηκαν. μετὰ τὶς ἦττες περνοῦν τὶς ἡμέρες τους ἄσκοπα καὶ δηλητηριάζουν τὰ κορμιά τους μὲ δυνατὸ ποτό. μετὰ άπὸ λίγους χειμῶνες, μετὰ ἀπὸ λίγα φεγγάρια, κανένα παιδὶ τῶν μεγάλων φυλῶν δὲν θὰ μείνῃ γιὰ νὰ πενθήσῃ ἕνα λαό, ποὺ κάποτε ἦταν δυνατὸς καὶ μὲ πολλὲς ἐλπίδες, ὅπως ὁ δικός μας σήμερα.

τὶ νὰ πενθήσω; τὶ νὰ πενθήσω ἀπὸ τὸν ἀφανισμὸ τοῦ λαοῦ μου; οἱ λαοί ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται καὶ φεύγουν, ὅπως τὰ κύματα τῆς θάλασσας.ὁ καιρὸς τῆς δικῆς σας παρακμῆς εἶναι ἀκόμα μακρυά, ἀλλὰ θὰ ’ρθῃ. κανεὶς δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὸ γραφτό του. μολύνετε τὸ κρεββάτι σας καὶ μιὰ νύχτα θὰ πάθετε ἀσφυξία ἀπὸ τὰ ἴδια σας τὰ ἀπορρίμματα.

ἄν ξέραμε τὰ ὅνειρα τοῦ λευκοῦ… ὁ θεὸς σᾶς προσφέρει κυριαρχία στὰ ζῷα, τὰ δάση καὶ στοὺς ἐρυθρόδερμους γιὰ κάποιον ἰδιαίτερο λόγο. ὅμως αὐτὸς ὁ λόγος εἶναι ἕνα αἴνιγμα γιὰ μᾶς. εἶναι κάτι ποὺ δὲν καταλαβαίνουμε ὅταν ὅλα τὰ ἀγριοβούβαλα ἐξοντώνονται, τὰ ἄγρια ἄλογα δαμάζονται, οἱ ἀπόκρυφες γωνιές τοῦ δάσους μολύνονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ ὄψι τῶν λόφων ποὺ εἶναι γεμάτη λουλούδια γεμίζει ἀπὸ τὰ καλώδια τοῦ τηλεγράφου.

ποῦ εἶναι ἠ λόχμη;

ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ

ποῦ εἶναι ὁ ἀετός;

ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ

αὐτὸ εἶναι τὸ τέλος τῆς ζωῆς καὶ ἡ ἀρχὴ τοῦ θανάτου. ὅταν ὁ τελευταῖος ἰνδιάνος λείψῃ ἀπὸ τὴν γῆ κι ὁ λευκὸς φέρνει στὴν μνήμη του τὸ λαό μου σὰν ἕνα θρῦλο, οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν μας θὰ ταξιδεύουν σὰν τὸ σύννεφο πάνω στὸν κάμπο. θὰ γεμίζουν τὶς ἀκρογιαλιὲς καὶ θὰ φιλοξενοῦνται στὰ δάση ποὺ ἀγάπησαν, ὅπως τὸ μωρὸ ποὺ ἀγαπᾷ τὸν χτύπο τῆς μητρικῆς καρδιᾶς.

ὁ λευκὸς δὲν θὰ ναι ποτὲ μόνος σὲ αὐτὸ τὸν τόπο. ὅλοι μοιράζονται τὸν ἀέρα μὲ τὴν ἴδια πνοή. τὰ ζῷα, τὰ δέντρα, ὁ ἄνθρωπος μοιράζονται τὴν ἴδια ἀνάσα. ἅς μεταχειριστῇ λοιπόν, τὸ λαό μου μὲ δικαιοσύνη καὶ εἰλικρίνεια, γιατὶ στοὺς νεκρούς, δὲν λείπει ἡ δύναμις.

μίλησα γιὰ θάνατο;

δὲν ὑπάρχει θάνατος. μόνο ἡ ἐναλλαγὴ τῶν κόσμων.”

Advertisements
  1. #1 ἀπὸ τὸν/τὴν keymangreek στὶς 2 Ἰουνίου 2012 - 4:27 μ.μ.

    Περὶ τῆς ὑπάρξεως ἢ ὄχι τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἀρχηγοῦ Σηάτλ πρὸς τὸν πρόεδρο Φραγκλίνο Πήρς:

    Ἀπὸ τὴν Wikipedia μαθαίνομε ὅτι ἡ γνησιότης τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς ἀμφισβητεῖται. Μάλιστα ἡ Wiki ἀναφέρει ὅτι κάποιοι ἱστορικοὶ τὴν θεωροῦν ἕνα μὴ ἱστορικὸ κατασκεύασμα τῆς γόνιμης λογοτεχνικῆς φαντασίας κάποιου. Περισσότερα ἐδῶ.

    Ἀκόμα κι ἔτσι πάντως, τὸ κείμενο καὶ κυρίως τὸ μήνυμά του δὲν παύει νὰ εἶναι πολύτιμο.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: